Sonbaharda bir hafta sonu. New York kırsalında konforlu bir kır evi. İki aile. Otuz yılı aşan dostluk. Bir doğum günü kutlaması. Orta yaşın kusursuz görünen tablosu: Birlikte büyümüş kızlar, aynı sofralarda kurulmuş hayatlar, paylaşılan sırlar, alışkanlığa dönüşmüş ritüeller. İçkiler doldurulur. Oyunlar oynanır. Gece uzar. Ama bu hafta sonu küçük bir kayma olur. Dostlar arasında önemsiz gibi görünen bir çatlak belirir. Bir suçlamanın, bir inkârın, bir bakışın ağırlığı bütün dengeleri bozar. Dostlukların altındaki fay hatları görünür olur. Evlilikler, ebeveynlikler, sınıfsal konfor, “biz” diye kurulan o güvenli alan yavaş yavaş çözülür. Dostlar Arasında, ihanetin bir ilişkiyi değil, bir düzeni nasıl çökerttiğini anlatıyor. Sınıfın, gücün ve uzun süreli dostlukların görünmez hiyerarşisini inceliyor. Ve en çok da şunu soruyor: İnsan, kurduğu dünyayı korumak için ne kadarını görmezden gelebilir? Sessiz, zarif ve keskin bir roman. Kutlama olarak başlayan bir hafta sonunun, geri dönüşsüz bir kırılmaya dönüşme hikâyesi.
