Kafamda Kurdum

“Kim bilir, belki de aşk zannettiğimiz şey, insanın sadece kendine olan aşkıdır. Ve belki bu yüzden istenmeyince, sevilmeyince, tercih edilmeyince ya da aldatılınca herkes azgın bir hayvana dönüşüyordur…” Ela; sevdiği zaman dünyayı yıkacak kadar seven, kırıldığında da aynı hızla toplayıp giden biri. Erkeklere karşı hep en nazik, hep en güzel o; bir de içinden geçirip yuttukları var. Ankara’nın teras katlarından İstanbul’un kar altındaki sokaklarına, rakı sofralarından hastane koridorlarına, Özgür’den Mehmet’e, Mehmet’ten Erdem’e… Her aşkın enkazında aynı soruyu eşeliyor: Bu sevgi mi, yoksa dümdüz bir ego meselesi mi? Vazgeçemediğim adam mı, yoksa kafamda kurduğum mu? Kimi zaman bir şarkıyla, kimi zaman bir kadehle, kimi zaman Aziz Nesin’le teselli bulan; kırgın ama teslim olmayan, en iyi yalancının kendine yalan söyleyen olduğunu bile bile yürüyen bir kadının hikâyesi bu: Önce güldüren, sonra boğazınızı düğümleyen türden.