Bu araştırma, sosyolojik perspektiften daha önce ele alınmamış bir konu olan Türkiye kurumsal yaşlı bakım sisteminin refah devleti bağlamında refah dağıtıcı mekanizmalar -aile, devlet, piyasa ve yerel aktörler- ile ilişkisini keşfetmek amacıyla yapılmıştır. Nüfusun yaşlanmasıyla birlikte kurumsal yaşlı bakımına olan ihtiyaç artmakta, yaşlı bakım sistemi bu yükü kaldırmakta zorlanmaktadır. Türkiye refah devletinde aile merkezli bakım, devlet garantili bakım, bakım piyasasının genişlemesi ve yerel aktörlerin bakım ihtiyaçlarına katkısı kurumsal yaşlı bakımına yönelik sosyal politikaların da şekillenmesine neden olmaktadır.
Araştırma sonuçlan göstermektedir ki kurumsal yaşlı bakımında uygulanan yaşlı bakım modelinin yaşlıların ihtiyaçlarını karşılayamaması nedeniyle modellenmesi gerektiği, bu bağlamda dokuzlu yaşlı bakım modelinin ortaya çıkmasıdır. Yaşlıların ekonomik durumları ve bakım ihtiyaçlarına göre sigorta tamamlama, bakım sigortası vb. düzenlemelerin yapılarak daha fazla yaşlının kurum bakımından faydalanmasının sağlanması, ailelerin bakım sorumluluklarını yerine getirmede zorlandıkları noktalarda kurumsal bakımda destekleyici sosyal politikaların oluşturulması elzem görünmektedir.
